Ο Τιτανικός της Παιδείας συνεχίζει την αμέριμνη πορεία του

 

 Βεβαίως στην πορεία καταστροφής εχουν βάλει το χέρι τους και οι συνάδελφοι γυμναστές, ας μην το ξεχνάμε αυτό,

 

Μαθήματα στον Καιάδα. Ο Τιτανικός της Παιδείας συνεχίζει την αμέριμνη πορεία του

---

---

Αυτές τις ημέρες  πραγματοποιείται στην Πάτρα το Αναπτυξιακό Συνέδριο για την Ανασυγκρότηση της Δυτικής Ελλάδας, από το βήμα του οποίου ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Κώστας Γαβρόγλου, ανέπτυξε τους κεντρικούς άξονες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης.

Μαθαίνουμε λοιπόν ότι στόχος της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης για την εκπαιδευτική βαθμίδα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, είναι ο σχεδιασμός της αποφόρτισης των μαθητών της Γ΄ Λυκείου από το κλίμα των πανελλαδικών εξετάσεων δια μέσου της απαλλαγής από κάποια μαθήματα προκειμένου να υπάρχει περισσότερος χρόνος για εμβάθυνση και επικοινωνία με τους εκπαιδευτικούς.

Όπως «κατά λέξη» ανέφερε ο υπουργός: «…Στην Γ΄ Λυκείου βάζουμε λιγότερα μαθήματα και περισσότερες ώρες για να εμβαθύνουν οι μαθητές και για να μπορούν και οι εκπαιδευτικοί να ανοίγουν «παρενθέσεις» γνώσης και επικοινωνίας με τους μαθητές…»

Όπως λοιπόν μας μεταφέρεται: «… με απόφαση Γαβρόγλου μπορούν να απαλλαχθούν οι μαθητές από Θρησκευτικά, Γυμναστική και Μουσική…».

Ο δικαιολογητικός μάλιστα λόγος της πολιτικής αυτής της «αποφόρτισης» από το κλίμα των εξετάσεων είναι, κατά τα υπουργικά λεγόμενα, η μέσω της αποδραματοποίησης των εξετάσεων, μείωση του κερδοσκοπικού οργανισμού – μέρους της δημόσιας παιδείας, που είναι τα φροντιστήρια και η παραπαιδεία, τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν ως σύνολο.

Διαβάστε περισσότερα: 

http://www.alfavita.gr/arthron/ekpaideysi/ti-proaniggeile-o-yp-paideias-...

Αν όντως αυτός είναι ο πολιτικός σχεδιασμός αντιμετώπισης του φαινομένου της παραπαιδείας, τότε επιτρέψτε μου να μην κοιμάμαι ήσυχη.

Πριν από οποιαδήποτε απόπειρα να εξηγήσω τι εννοώ και να δικαιολογήσω την επερχόμενη απώλεια ποιοτικού ύπνου, επιτρέψτε μου να παρατηρήσω ορισμένα πράγματα για τα τρία μαθήματα που μπήκαν στο στόχαστρο της κυβερνητικής πολιτικής και υποβαθμίζονται, στην Γ’ δε Λυκείου σχεδιάζεται η πλήρης εξαφάνισή τους, και μάλιστα υπό την έωλη δικαιολογία ότι αυτό γίνεται για να προστατευτούν τα λαϊκά στρώματα από την παραπαιδεία και την κατασπατάληση των λιγοστών εισοδημάτων τους στα φροντιστήρια. Τώρα το πώς συνδέεται το ένα με το άλλο και πως, πολύ περισσότερο, επιτυγχάνεται ο στόχος, μόνο πολύ προχωρημένα μυαλά, προφανώς υψηλόβαθμων συμβούλων, το γνωρίζουν. Πάντως το δικό μου το μυαλό όσο και αν το στύψω δεν μπορώ να το συλλάβω. Για τον λόγο αυτόν, πείτε με και ανεπαρκή, πείτε με και συνωμοσιολόγο, άλλα πράγματα υποπτεύομαι ότι συμβαίνουν. Δεν με αφήνει βλέπετε ήσυχη ο πρότερος βίος του υπουργείου.

Κατ’ αρχήν σχετικά με τα μαθήματα της φυσικής αγωγής και της μουσικής έχω να επισημάνω ότι δεν αποτελεί τωρινό φαινόμενο η συνεχής απόπειρα υποβάθμισής τους στην εκπαίδευση και μέσω αυτής και στα μάτια της κοινωνίας. Πρόσφατη είναι η ψήφιση του Π.Δ. 79/2017 και της Υ.Α. Φ12/657/70691/Δ1/26-4-2016 «νέο ενιαίου τύπου ολοήμερο Δημοτικό σχολείο», όπου προβλέπεται, για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, η δυνατότητά ανάθεσης της διδασκαλίας τους μαζί με τα μαθήματα των καλλιτεχνικών και της θεατρικής αγωγής σε εκπαιδευτικούς ΠΕ70, δασκάλους, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα της διδασκαλίας αυτής καθαυτής των μαθημάτων αυτών και συνακόλουθα και της υπηρεσιακής κατάστασης τωρινής και μελλοντικής των αντίστοιχων εκπαιδευτικών των ειδικοτήτων αυτών.

Προχωρώντας τον συνωμοσιολογικό μου συλλογισμό, σκέφτομαι, είμαι μάλλον πεπεισμένη ότι, δεν μπορεί, είναι σίγουρα γνωστά στους σχεδιαστές της εκπαιδευτικής πολιτικής του υπουργείου φράσεις όπως «νους υγιής εν σώματι υγιεί» που προσθέτει χρόνια στη ζωή και ζωή στα χρόνια, αλλά και μελέτες που αφορούν την μουσική εκπαίδευση και την ψυχοπνευματική υγεία των μαθητών και την σημασία της θρησκευτικής εκπαίδευσης και της θρησκευτικής παράδοσης ως παράγοντα ενδυνάμωσης της κοινωνικής συνοχής. (Άρθρο 16 παράγραφος 2 του Συντάγματος: 2. Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες). 

Επομένως κάτι πολύ «μεγαλύτερο», πολύ «σπουδαιότερο» από τα παραπάνω, ως σκοπός κατέχει τις σκέψεις των στελεχών της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης και δεν είναι άλλο από τον «νυν υπέρ πάντων αγώνα» να κόψουμε δαπάνες και κονδύλια, να μας περισσεύουν να πληρώνουμε τα τοκοχρεολύσια, βγάζοντας αιματηρά πλεονάσματα. Αυτό όμως που, εμένα τουλάχιστον, με ξεπερνά, είναι ο τρόπος που αυτό πλασάρεται στην κοινωνία: «…Εσάς τους φτωχούς σκεφτόμαστε και τα κάνουμε όλα, για να μην αγχώνονται τα παιδιά σας και αναγκάζεστε να πληρώνετε φροντιστήρια…». Λες και η υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης γίνεται προς όφελος των πολλών και κυρίως των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, για να μην υπάρχει ανάγκη να ξοδεύουν, λες και έχουν κιόλας αυτήν την δυνατότητα. Άρα αφού δεν την έχουν την οικονομική δυνατότητα τι την χρειάζονται τώρα την φυσική αγωγή, την μουσική και την θρησκευτική εκπαίδευση; 

Το πλασάρισμα συνεχίζεται με την εξής γαρνιτούρα, αποτέλεσμα ερευνών και μελετών: Όπως ανέφερε ο υπουργός: «…Κάθε φουρνιά όσων δίνουν εξετάσεις κοστίζει στην ελληνική οικογένεια 2 δις. ευρώ και μόνο το 30%, δηλαδή 1 στους 3, σπουδάζει αυτό που έχει βάλει στις 10 πρώτες επιλογές του…». Και παρακάτω: «…Τι προτείνουμε, λοιπόν, για το Λύκειο: Στην Γ’ Λυκείου βάζουμε λιγότερα μαθήματα και περισσότερες ώρες για να εμβαθύνουν οι μαθητές και για να μπορούν και οι εκπαιδευτικοί να ανοίγουν «παρενθέσεις» γνώσης και επικοινωνίας με τους μαθητές…». Το πως θα γίνεται αυτή η «εμβάθυνση» και πως οι έρμοι οι εκπαιδευτικοί θα ανοίγουν «παρενθέσεις» γνώσης και επικοινωνίας με τους μαθητές δεν μας το προσδιορίζει. Να φανταστώ ότι θα παρακινούνται, κατά την διάρκεια των ωρών αυτών, που θα απαλλάσσονται από τα παραπάνω μαθήματα, τώρα οι μαθητές της Γ’ Λυκείου, για πρώτη φορά να αποκτήσουν ορθό επαγγελματικό προσανατολισμό, μέσω μιας εσωτερικής αναζήτησης και ενώ οι εξετάσεις είναι προ των πυλών, και να καθοδηγούνται τελικά να σπουδάζουν αυτό που επιθυμούν και έχουν επιλέξει με τις 10 πρώτες επιλογές τους; Λίγο δύσκολο μου φαντάζει όλο αυτό, σε ένα δημόσιο σχολείο, που μάθημα επαγγελματικού προσανατολισμού δεν προσφέρεται ήδη από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου, προσαρμοσμένο βέβαια στην ηλικία τους, να αρκούν λίγες ώρες «εμβάθυνσης και επικοινωνίας με άνοιγμα παρενθέσεων» προκειμένου να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο, οι μαθητές τελικά άλλο να επιλέγουν και άλλο τελικά να σπουδάζουν.

Η πικρή αλήθεια κρύβεται πίσω από τις βαρύγδουπες και δυσνόητες αυτές φράσεις περί εμβάθυνσης, ανοίγματος παρενθέσεων, ποιοτικής επικοινωνίας, αποφόρτιση, αποδραματοποίηση. Δυστυχώς το συνωμοσιολογικό μου ένστικτο, με οδηγεί να πιστεύω ότι πίσω από όλα αυτά κρύβονται, αύξηση διδακτικού ωραρίου, υποβάθμιση μαθημάτων με τελικό σκοπό τον περιορισμό των διορισμών, τιμωρητική αξιολόγηση και αυτοαξιολόγηση, και άλλα τέτοια «μεταρρυθμιστικά».

Και εξηγούμαι: Πρώτον. Πάνω σε αυτήν την ποιοτική επικοινωνία με τους μαθητές με εμβάθυνση και άνοιγμα παρενθέσεων θα στηριχθεί και ένα μικρό κομμάτι της αξιολόγησης, θα φανεί όχι ποιος είναι επαρκής μόνο για την διδασκαλία του μαθήματός του, αλλά ποιος είναι ικανός και δημοφιλής προσελκύοντας πολυπληθές ακροατήριο μαθητών που θα τον προτιμά από φροντιστήρια και ιδιαίτερα, προετοιμάζοντας ταυτόχρονα τον μαθητή, όταν θα γίνει φοιτητής να βλέπει με τον ίδιο τρόπο τους καθηγητές του. (βλέπετε μαθήματα των ιδιωτικών πανεπιστημίων στις Η.Π.Α., όπου όποιος δεν προσελκύει φοιτητές - πελάτες απολύεται).

Δεύτερον. Τις ώρες που θα απασχολούνται, άραγε, για όλα τα παραπάνω «πρωτοποριακά» οι εκπαιδευτικοί σε ποιο ωράριο θα τις εντάσσει το υπουργείο; Στο διδακτικό ή στο υποχρεωτικό εκπαιδευτικό; Ρητορικό το ερώτημα. Συνάδελφοι προετοιμαστείτε για δραματική αύξηση και του διδακτικού μας ωραρίου. Πρέπει εμείς που πληρωνόμαστε τώρα να πεθαίνουμε στην τάξη για να μην χαλάσουμε ούτε ευρώ επιπλέον για διορισμούς και αναπληρώσεις.

Τρίτον. Με «ένα σμπάρο δύο τρυγόνια». Υποβαθμίζοντας μαθήματα, πετυχαίνει (πρώτο τρυγόνι) άμεσο αποτέλεσμα με λιγότερους ή καθόλου διορισμούς εκπαιδευτικών των αντίστοιχων ειδικοτήτων και (δεύτερο τρυγόνι) μακροπρόθεσμα, αρχικά μέσω της δυνατότητας απαλλαγής από τα μαθήματα αυτά κατ’ αρχήν στην Γ΄ Λυκείου, προετοιμάζει την κοινωνία και γαλουχεί κυρίως τα νεώτερα μέλη της με την πεποίθηση της μειωμένης σπουδαιότητας και αναγκαιότητας των μαθημάτων αυτών και την άνευ αντίστασης μείωση των ωρών διδασκαλίας τους με αποτέλεσμα και πάλι λιγότερους ή καθόλου διορισμούς. 

Πιο αναλυτικά και σαφή: Χαμηλώνουμε τον πήχη, αδιαφορούμε για την ποιότητα της δημόσιας δωρεάν παιδείας, εξαφανίζουμε ή υποβαθμίζουμε μαθήματα και όλα αυτά προς όφελος δήθεν των μαθητών και των γονιών τους, για να βρουν τον χρόνο να επικοινωνούν ποιοτικά με τους εκπαιδευτικούς τους πριν από την προετοιμασία τους για τις εξετάσεις;;;!!! Τι εννοεί ο ποιητής; Πως θα επικοινωνήσουν με τους εκπαιδευτικούς όταν, όπως όλοι γνωρίζουμε, πολλοί από τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου, των οποίων οι γονείς ακόμα και από το υστέρημά τους, τους στέλνουν να παρακολουθήσουν φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα, χάνουν επίτηδες ακόμα και ώρες μαθημάτων, για να παρακολουθήσουν μαθήματα που προσφέρει η παραπαιδεία;

Βγάζω απ’ έξω αυτούς τους μαθητές που ο γονείς τους έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους στέλνουν σε ιδιωτικά σχολεία, διότι εκεί πηγαίνουμε: Σωστή και ολοκληρωμένη εκπαίδευση θα απολαμβάνουν μόνο αυτοί που το πορτοφόλι τους θα το επιτρέπει, όσο για τους άλλους ας πρόσεχαν. Είναι γνωστή η σημασία που αποδίδεται στα μαθήματα της μουσικής, της φυσικής αγωγής και της θρησκευτικής εκπαίδευσης στα ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, σε όλες τις βαθμίδες και σε όλες τις τάξεις.

Ας επανέλθουμε τώρα στο θέμα μας. Τι διαφορετικό πετυχαίνει το υπουργείο με την απαλλαγή των μαθητών της Γ΄ Λυκείου από τα μαθήματα της φυσικής αγωγής, της μουσικής και των θρησκευτικών από το να αποδεχθεί επισήμως την ανεπάρκεια του δημόσιου σχολείου και μάλιστα διευκολύνοντας τους μαθητές να χάσουν ώρες μαθημάτων στο σχολείο και να στραφούν στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα; Ποιος από τους μαθητές και τους γονείς θα θεωρεί ότι θα ωφεληθεί περισσότερο από κάτι τόσο αόριστο και «προχωρημένο» όπως η «αγχολυτική» και «ποιοτική επικοινωνία με τους εκπαιδευτικούς» παρά από το επιπλέον διάβασμα σε φροντιστήρια και μαθήματα κατ’ οίκον, στην προσπάθειά του να βρει μια θέση στον ήλιο πετυχαίνοντας την εισαγωγή του σε μια σχολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης; Τι άλλο αποτελεί αυτό το μέτρο παρά την ευχή του υπουργείου για την συνέχιση αυτής της πρακτικής; Βάζει ή όχι το υπουργείο και την «βούλα» για την συνέχισή της;

Έχω την γνώμη πως το υπουργείο δίνοντας την δυνατότητα απαλλαγής των μαθητών από τα μαθήματα αυτά, αφαιρεί από αυτούς έναν σημαντικό παράγοντα αποφόρτισης εν όψει των εξετάσεων, δηλαδή πετυχαίνει το αντίθετο από αυτό που επιδιώκει να επιτύχει και για να γίνω πιο σαφής: 

Έχουν ακούσει άραγε εκεί στο υπουργείο για κοινωνιολογικές και ψυχιατρικές μελέτες που αφορούν τις ψυχικές και σωματικές ασθένειες από τις οποίες πάσχουν οι άνθρωποι των φιλελεύθερων κοινωνιών, μέσα στις υλιστικές κοινωνίες του καπιταλισμού, στις οποίες αιχμαλωτίστηκε ο άνθρωπος ψυχή τε και σώματι; Άραγε έχουν ακούσει για την σημασία της σωματικής άσκησης και της μουσικής παιδείας και το πόσο αυτές επιδρούν θετικά και στην ψυχή και το πνεύμα των ανθρώπων, απελευθερώνοντάς τους από την αγχώδη καθημερινότητα και την αναγκαιότητα της με κάθε τρόπο επιτυχίας; Προσφέρει ή όχι ένα υγιές σώμα και μια γαληνεμένη δια μέσω της ποιοτικής μουσικής ψυχή, ψυχική υγεία και ισορροπία; Ποιος μαθητής θα νιώθει πιο έτοιμος να αντιμετωπίσει τις εξετάσεις και να αποδραματοποιήσει την όλη διαδικασία, ένας μαθητής – έφηβος με ψυχοσωματική ισορροπία ή ένας έφηβος – μαθητής με έντονα συναισθήματα άγχους και ανασφάλειας;

Είμαι σίγουρη ότι όλα αυτά τα έχουν ακούσει και για τον λόγο αυτόν άλλωστε και τα φοβούνται. Δεν θέλουν ελεύθερους και σκεπτόμενους ανθρώπους παρά μόνο φοβισμένα ανθρωπάκια, εκπαιδευμένα μόνο στο να υπακούν και να πράττουν, όσα τους διατάζουν. Γνωρίζουν ότι η γνώση και η καλλιέργεια γεννά σκεπτόμενους νέους, αυτούς δεν τους χρειάζονται, αυτοί αποτελούν εμπόδιο στα σχέδιά τους.

Για να μην παρασυρόμαστε όμως, τι μπορεί να προταθεί ως αποτελεσματικό μέσο καταπολέμησης της παραπαιδείας; Αντί λοιπόν από τα ακατάληπτα αυτά σχέδια δήθεν για το χτύπημα της παραπαιδείας μέσω της αποφόρτισης, το μόνο που θα έπρεπε το υπουργείο να κάνει για να επιτύχει τον σκοπό αυτό, εφόσον βέβαια αυτό πραγματικά επιδιώκει, θα ήταν η αναβάθμιση όλων των μαθημάτων που διδάσκονται σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, ο εμπλουτισμός των σχολείων με νέα μαθήματα όπως επαγγελματικός προσανατολισμός, σεξουαλική και ψυχολογική διαπαιδαγώγηση, Ολυμπιακή παιδεία σίγουρα ξεχνώ και άλλα, τα οποία σε σχεδόν όλα τα προηγμένα κράτη εδώ και πολλές δεκαετίες διδάσκονται με μεγάλη επιτυχία. Επίσης η αναβάθμιση των μέσων διδασκαλίας και του εποπτικού υλικού, η συνεχής επιμόρφωση του εκπαιδευτικού προσωπικού, η κατασκευή σχολικών κτιρίων ικανών να στεγάσουν την δημόσια εκπαίδευση των παιδιών μας στην πιο σύγχρονη μορφή της.

Κανείς θα μπορούσε να αναρωτηθεί: «…Αυτά απαιτούν πολλά χρήματα. Ποιος θα τα δώσει αυτά τα χρήματα. Εσύ;…». Απαντώ: Ο ίδιος ο υπουργός ανέφερε ότι για την εισαγωγή των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση η ελληνική οικογένεια δαπανά (προφανώς εννοεί στην παραπαιδεία κυρίως) δύο δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι ή δεν είναι αυτά τα χρήματα αρκετά για την αναβάθμιση της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης; Αρκεί για αυτό να υπάρξει κάποτε μία κυβέρνηση και ένα υπουργείο που θα εμπνεύσει την κοινωνία, θα κερδίσει την εμπιστοσύνη της και θα της υποσχεθεί ότι τα χρήματα που σπαταλά στην παραπαιδεία, αν τα εμπιστευτεί στην κυβέρνηση θα επενδυθούν όλα για την αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας, με τρόπο τέτοιο που δεν θα χρειάζεται να δαπανά κανείς τίποτα για φροντιστήρια και ιδιαίτερα, διότι όλα θα προσφέρονται στα δημόσια σχολεία ποιοτικά και ολοκληρωμένα. 

Έτσι μόνο καταπολεμιέται η παραπαιδεία, μόνο αν καταστεί άχρηστη.

Έτσι, με αυτού του είδους την εκπαίδευση γίνονται οι άνθρωποι ολοκληρωμένοι, δηλαδή μορφωμένοι, καλλιεργημένοι και σκεπτόμενοι και για αυτό ελευθερόφρονες που δύσκολα θα ποδηγετούνται. 

Αυτό όμως θα ήταν για τους κρατούντες επικίνδυνο. Όχι; Για όσους αμφιβάλλουν τους υπενθυμίζω το εξής: Ένας από τους δέκα τρόπους χειραγώγησης της κοινής γνώμης κατά Νόαμ Τσόμσκι : «Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα. Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο». 

Που αλλού θα εφαρμοστεί επιτυχώς η παραπάνω τακτική παρά σε μία κοινωνία απαίδευτη ή ελλειπώς εκπαιδευμένη και ημιμαθή;

Ολυμπία Ζαραμπούκα MSc - Eκπαιδευτικός φυσικής αγωγής στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση

Εκπαιδευτικός ετών 67!

Αυτό  το άρθρο δημοσιευτηκε 12 Ιουνιου 2017, κανα δυο μέρες μετα την δολοφονία του μικρού μαθητή  Μάριου στο Μενίδι η κάπου εκεί στα βάθη της Δυτικής Ατικής, και ενώ το χώμα που σκεπάζει το παιδάκι είναι ακόμα αφράτο, φυσικοί  αυτουργοί στο εγκλημα ειναι οι εμπνευστές των μνημοσύνων,  ηθικοί ειμαστε εμείς οι υπόλοιποι του γράφοντος μη εξαιρουμένου , οι οποίοι παρατηρούμε αδρανείς το έγκλημα, νοιαζόμαστε μονο για συντάξεις που δεν θα πάρουμε ουτε θα προλάβουμε να καταναλώσουμε , στη Μύκονο και Σαντορίνη, που ελεγε το τραγούδι.
Ντροπή σου κ ολμέ, ντροπή σου , θα έπρεπε να είμαστε δάσκαλοι και να δηλώσουμε ομαδική παραίτηση μετα τα εγκλήματα που κάναμε και εμείς, τόσα χρόνια, αναδημοσιεύω αυτο το άρθρο ανάμεσα στα τόσα ανόητα που γράφονται αυτές τις μέρες, ισως γιατί δείχνει πόσο λιγόψυχοι είμαστε εμείς που καθόμαστε γύρω απο το φάντασμα της ΟΛΜΕ



Εκπαιδευτικός ετών 67!

Πώς μπορεί να «σταθεί» μέσα στη σχολική αίθουσα ο ηλικιωμένος εκπαιδευτικός αφού δεν θα έχει καθόλου περίσσευμα υπομονής ή (και) συμπάθειας εκ μέρους των εκπαιδευόμενων;
Του Νίκου Τσούλια, πρώην προέδρου της ΟΛΜΕ
Όταν στη δεκαετία του 1990 κάναμε συζητήσεις στην ΟΛΜΕ γύρω από το ζήτημα της μεγάλης ηλικίας για μερικές περιπτώσεις των εκπαιδευτικών και είχαμε πείσει την πολιτεία για την αντιμετώπιση του προβλήματος και είχε γίνει απόλυτα σωστή νομοθετική ρύθμιση, ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα ερχόταν στιγμή που θα έχουμε γενίκευση των μεγάλων ηλικιών στην εκπαίδευση.
Γιατί το ελληνικό κράτος ποτέ δεν γνώριζε την αξία της «μεσότητας», ποτέ δεν λειτούργησε με την έννοια του «μέτρου». Κινείται από τη μια άκρη των πραγμάτων στην άλλη, χωρίς να ισορροπεί σε μια ορθολογική «περιοχή». Από τις συντεχνιακές και άκρως παρακμιακές προκλήσεις των πρόωρων συντάξεων και των εθελουσίων εξόδων εκατοντάδων χιλιάδων δημόσιων υπαλλήλων και κυρίως των υπαλλήλων των Δ.Ε.Κ.Ο. με τις παχυλές αποζημιώσεις, φτάσαμε στην κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος και στη συνέχεια στην επιβολή ενός μέτρου που φέρνει τους εργαζόμενους σε κατάσταση απελπισίας. Μπορεί να θεωρηθούμε ως σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα ή ως στοιχειώδης ευνομούμενη πολιτεία όταν το κράτος για την ίδια ιστορική περίοδο συνταξιοδοτεί κάποιες κατηγορίες εργαζομένων του δημοσίου σε ηλικία 50 ετών ή και 45 ετών και άλλες κατηγορίες σε ηλικία 67 και 70 ετών;
Το φοβερό είναι ότι και η σημερινή κυβέρνηση δεν αισθάνεται καμιά ευθύνη για την πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων όλων των εργαζομένων και φυσικά και των εκπαιδευτικών. Ισχυρίζεται ότι «αντιστάθηκε», ότι «πάλεψε» και άλλα τέτοια βαρύγδουπα ευφυολογήματα. Αντίθετα, δεν έκανε απολύτως τίποτα. Πάντα θεωρητικολογούσε και δημαγωγούσε στις Συνόδους των ευρωπαϊκών θεσμών καθησυχάζοντας το λαό ότι «σε μια – δύο ημέρες κλείνουμε συμφωνία» μέχρι που τελείωνε το Πρόγραμμα και γευόμαστε πλήρως την ανευθυνότητα της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση του θεωρητικού τίτλου «πρώτη φορά αριστερά» θα μείνει στην ιστορία των κοινωνικών κινημάτων αλλά και στην ιστορία της χώρας ως υπεύθυνη για την τελική και πλήρη κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων των εργαζόμενων.
Αλλά τι σημαίνει να έχουμε εκπαιδευτικούς σε ηλικία 67 ετών; Μπορεί ένας εκπαιδευτικός σε αυτή την ηλικία να διαπαιδαγωγήσει παιδιά και εφήβους από τις μικρές ηλικίες μέχρι τις ηλικίες των 18 ετών; Μπορεί να κατανοήσει τα «σημεία» των δικών τους καιρών, να ενστερνιστεί την κουλτούρα της αμφισβήτησής τους ή έστω απλά και μόνο να εξηγήσει τα «στοιχεία» αναφοράς τους, τον κόσμο των φιλοδοξιών τους και των ονείρων τους; Μπορεί να ανταποκριθεί στα προβλήματά τους και στους προβληματισμούς τους, να συνεργήσει στον προσανατολισμό, επαγγελματικό και κοινωνικό, επιστημονικό και συναισθηματικό, να συνεισφέρει στον παλμό της ζωής τους;
Αλλά για να πάμε και στα πιο πεζά σημεία της σχολικής πραγματικότητας, πώς μπορεί να «σταθεί» μέσα στη σχολική αίθουσα ο ηλικιωμένος εκπαιδευτικός αφού δεν θα έχει καθόλου περίσσευμα υπομονής ή (και) συμπάθειας εκ μέρους των εκπαιδευόμενων και θα επιχειρεί να αντικαταστήσει την ελλειμματική παιδαγωγική του κουλτούρα με την επιβολή και την εφαρμογή σιδηράς πειθαρχίας; Θα συμβεί δε και τούτο. Θα υπάρχουν σχολεία κυρίως στα αστικά κέντρα – όπου παραδοσιακά συναθροίζονται εκπαιδευτικοί μεγάλης ηλικίας – στα οποία μπορούν να μην υπάρχουν και καθόλου νέοι εκπαιδευτικοί!
Ποιος μπορεί να φανταστεί ένα τέτοιο σχολείο; Από τη μια πλευρά παιδιά των ηλικιών 12 έως 18 (για τα γυμνάσια και για τα λύκεια) και από την άλλη πλευρά εκπαιδευτικοί των ηλικιών πάνω από 60 χρονών. Θα πρόκειται για δύο απομακρυσμένες γενιές και εποχές, για δύο διαφορετικούς κόσμους που δεν θα μπορούν να συναφθούν! Ή μήπως θα μπορούν να «συναντηθούν» στη σχολική αίθουσα επειδή θα ανοίγουν τα ίδια βιβλία και θα ασχολούνται με την ίδια ύλη στις εξετάσεις; Γνωρίζουν οι πολιτικοί ιθύνοντες πόσο χαίρονται τα παιδιά όταν υπάρχουν νέοι και νέες εκπαιδευτικοί στο σχολείο τους και πόσο διαφορετικά τους πλησιάζουν για να αναπτύξουν μια ουσιαστική σχέση και για να εμβαθύνουν την παιδαγωγική λειτουργία;
Το σχολείο θα υποστεί – κατά τη γνώμη μου – βαθύ μετασχηματισμό όσον αφορά τα ουσιαστικά παιδαγωγικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά του. Αλλά και πέραν του παιδαγωγικού στερεώματος, θα μπορούν εκπαιδευτικοί μεγάλης ηλικίας να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των μαθημάτων των Κατευθύνσεων για τις εισαγωγικές εξετάσεις στη τριτοβάθμια εκπαίδευση; Ακόμα και στα λεγόμενα δευτερεύοντα στοιχεία του σχολείου θα υπάρχει έντονο πρόβλημα. Ποιοι και ποιες εκπαιδευτικοί θα αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για τη μουσική ή για την καλλιτεχνική παιδεία και για την τέχνη γενικότερα; Ποιοι και ποιες θα μπορούν να φέρουν εις πέρας μια τετραήμερη σχολική εκδρομή;
Εκτιμώ ότι από μια τέτοια γκρίζα εξέλιξη, εκείνοι που θα βιώνουν περισσότερο το παιδαγωγικό έλλειμμα θα είναι οι μαθητές / μαθήτριες και οι γονείς τους. Γιατί το σχολείο έχει καταστατική πράξη τη μόρφωση της νεολαίας, την προετοιμασία της κοινωνίας για τους αυριανούς καιρούς. Σε κάθε περίπτωση, η αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. θα πρέπει να αντικρουστεί και από το εκπαιδευτικό κίνημα (;) και από τις κοινωνικές δυνάμεις γιατί πλήττει ευθέως την ορθολογική λειτουργία των σχολείων και υπονομεύει τη μορφωτική προσπάθεια των νέων.

Βουλευτής: Τα σχολικά γεύματα αποτελούν ένδειξη ανεπτυγμένης χώρας

Ηθελα να ήξερα ποιος παλιάνθρωπος λεει πως η Ελλάδα ειναι αποικία λατινοαμερικάνικου τύπου , όχι Αφρικανικού προς Θεού, η Ελλάδα είναι μια υπερανεπτυγμένη Νοτια Δανία , κατα τον λεγόμενο Τζέφρυ, ΓΑΠ, σε αυτο συνηγορεί και η Βολεύτης του Ψιριζα,
18/05/2017



 https://www.esos.gr/arthra/


"Τα σχολικά γεύματα μάλλον αποτελούν ένδειξη μιας ανεπτυγμένης και με κοινωνικό κράτος χώρας. Διότι σερβίρουν καθημερινά σε όλους τους μαθητές όλων των σχολικών βαθμίδων μεταξύ των οποίων οι υποανάπτυκτες ΗΠΑ, Φινλανδία, Σουηδία, Ιαπωνία, Κίνα, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία".
Αυτό τόνισε στην εισαγωγική της ομιλία η Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ελισσάβετ Σκούφα, κατά τη συζήτηση του μνημονιακού πολυνομοσχεδίου.

Σαράντα προτεραιότητες του μνημονίου η μνημοσίνου Τσίπρα

Καλά σαράντα που λέγαμε παλιά για την παιδεία 
 Κάκιστη μετάφραση της αμερικανιάς priorities
https://www.esos.gr/arthra/50624/oi-40-proteraiotites-tis-kyvernisis-stin-paideia-tin-trietia-2018-2021

 18/05/2017

Σαράντα προτεραιότητες για τις τρεις βαθμίδες της εκπαίδευσης για την τριετία 2018-2021,περιλαμβάνονται στις μνημονιακές δεσμεύσεις, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής και Αποτίμησης.
Ειδικότερα οι σαράντα προτεραιότητες έχουν ως εξής:
1.Νομοθέτηση της 14/χρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
2. Νέο Εβδομαδιαίο Ωρολόγιο Πρόγραμμα Διδασκαλίας με τη θεσμοθέτηση του Ενιαίου τύπου Ολοήμερου Ολιγοθέσιου Δημοτικού και του Ολοήμερου Προγράμματος στα 830 Ολιγοθέσια Δημοτικά (Μονοθέσια, Διθέσια και Τριθέσια) με την εισαγωγή όλων των διδακτικών αντικειμένων που υπάρχουν σήμερα στα 4/θέσια και άνω Δημοτικά.
3.Δημιουργία Δικτύου Συστήματος Βιβλιοθηκών σε 1.000 Δημοτικά. Επαναλειτουργία των σχολικών βιβλιοθηκών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
4.Σταδιακή επέκταση σε όλα τα Δημοτικά του προγράμματος «Σχολικά Γεύματα» που υλοποιείται σε συνεργασία με το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
5.Σταδιακή ένταξη των προσφυγόπουλων στο πρωινό Ωρολόγιο Πρόγραμμα μέσα από την ίδρυση 600 τάξεων υποδοχής σε δημοτικά σχολεία της χώρας εντός του Ιουνίου 2017. Δημιουργία τάξεων υποδοχής και στα δευτεροβάθμια σχολεία από το Σεπτέμβριο 2017.
6.Σταδιακή μείωση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα, από 25 σε 22, σε Νηπιαγωγείο και Δημοτικό. Μείωση σε 25 των μαθητών/τριών των τμημάτων Ομάδων Προσανατολισμού του ΓΕΛ και των Ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ.
7.Πρόσληψη μονίμων εκπαιδευτικών και δημιουργία Εθνικού Συστήματος Επιμόρφωσης που θα εξασφαλίζει τη διαρκή επιμόρφωση του διδακτικού προσωπικού σε συνεργασία με το ΙΕΠ.
8.Θεσμοθέτηση πλαισίου Σχεδιασμού και Αποτίμησης του Εκπαιδευτικού Έργου της σχολικής μονάδας σε συνεργασία με το ΙΕΠ.
9.Νομοθετική πρωτοβουλία για νέο θεσμικό πλαίσιο Επιλογής Στελεχών της εκπαίδευσης και σχεδιασμός και θεσμοθέτηση πλαισίου Αξιολόγησής τους, σε συνεργασία με το ΙΕΠ.
10.Ανασυγκρότηση των δύο τελευταίων τάξεων του Λυκείου. Αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα ΑΕΙ.
11. Δημιουργία νέα δομής και περιεχομένου του Επαγγελματικού Λυκείου. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Καθιέρωση και λειτουργία 4ου μεταλυκειακού έτους - τάξης μαθητείας σταδιακά σε όλες τις ειδικότητες για τους αποφοίτους των ΕΠΑΛ.
12. Δημιουργία διετών δομών που θα δίνουν επαγγελματικές πιστοποιήσεις ευρωπαϊκών προδιαγραφών εντός των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ και στις οποίες θα έχουν προνομιακή πρόσβαση οι απόφοιτοι των ΕΠΑΛ.
13.Ανανέωση και εξορθολογισμός των ωρολογίων προγραμμάτων και της διδακτέας ύλης και προετοιμασία νέων προγραμμάτων σπουδών και νέου διδακτικού υλικού.
14.Πιλοτική εφαρμογή της περιγραφικής αξιολόγησης και της παιδαγωγικής Freinet στην υποχρεωτική εκπαίδευση.
15. Ενίσχυση μη εξετασιοκεντρικών μεθόδων αξιολόγησης των μαθητών/τριών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (δημιουργικές και συνθετικές εργασίες).
16.Αποτίμηση και επανασχεδιασμός του θεσμού των πειραματικών και των προτύπων σχολείων, με επέκταση των πειραματικών σχολείων και στην επαγγελματική και στην ειδική εκπαίδευση.
17.Επέκταση και αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στις μονάδες της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
18.Ενίσχυση της Ειδικής Αγωγής στην κατεύθυνση της ενταξιακής εκπαίδευσης, με στόχο τη βέλτιστη υποστήριξη και την ομαλή ένταξη των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, με την αύξηση των δομών, τον εκσυγχρονισμό των προγραμμάτων σπουδών και την ανάπτυξη εκπαιδευτικού υλικού προσβάσιμου για ΑΜΕΑ.
19.Ενίσχυση της εκπαίδευσης των προσφύγων, των μεταναστών και των Ευάλωτων Κοινωνικών Ομάδων, των παιδιών Ρομά και των μουσουλμανοπαίδων.
20.Εφαρμογή προγραμμάτων ενισχυτικής διδασκαλίας και πρόσθετης διδακτικής στήριξης.
21.Αναβάθμιση της Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης.
22.Οργανωτική και λειτουργική αναβάθμιση Πανεπιστημίων και ΤΕΙ και σύνδεσή τους με τα Ερευνητικά Κέντρα σε ενιαίο χώρο, δημιουργία Ακαδημαϊκών Συμβουλίων Ανώτατης
Εκπαίδευσης και Έρευνας.
23.Ενίσχυση του επιστημονικού δυναμικού των ιδρυμάτων με την πρόσληψη νέων μελών
επιστημονικού προσωπικού.
24.βΑνάπτυξη προγράμματος υποτροφιών με στόχο την ενίσχυση της έρευνας και την αξιοποίηση του νέου επιστημονικού δυναμικού.
25.Κανονικοποίηση και εξορθολογισμός των μεταπτυχιακών σπουδών. Ουδείς υποψήφιος να αποκλείεται για οικονομικούς λόγους. Αυστηρός έλεγχος του κόστους κάθε μεταπτυχιακού
προγράμματος.
26.Αλλαγές στη Διοίκηση των Πανεπιστημίων: αλλαγές στον τρόπο εκλογής των διοικήσεων, επαναφορά πρυτανικού συμβουλίου, φοιτητική συμμετοχή στα όργανα, κατάργηση των
Συμβουλίων Ιδρυμάτων.
27. Δυνατότητες για joint degrees.
28.Ενίσχυση του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και ενίσχυση του κοινωνικού του ρόλου, αλλαγή των διαδικασιών πρόσβασης.
29.Απλοποίηση της διαδικασίας σύναψης ατομικών συμβάσεων με στόχο την παύση των εργολαβιών.
30.Ενίσχυση της καινοτόμου επιχειρηματικότητας.
31. Λειτουργία των ΔΑΣΤΑ και ΜΟΚΕ, των Γραφείων Διασύνδεσης, των Γραφείων Προσβασιμότητας και των Γραφείων Μεταφοράς Τεχνολογίας στα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
32.Υποστήριξη και ανάπτυξη υποδομών ερευνητικών και τεχνολογικών φορέων.
33.Ενίσχυση του ερευνητικού προσωπικού της χώρας.
34.Υποστήριξη των νέων επιστημόνων μέσω υποτροφιών για μεταπτυχιακές σπουδές καθώς και μεταδιδακτόρων, με σκοπό την ανάσχεση της φυγής τους στο εξωτερικό.
35.Διασύνδεση των ερευνητικών φορέων και των ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης με την παραγωγική διαδικασία.
36.Σχεδιασμός και υλοποίηση εμβληματικών δράσεων σε τομείς εθνικής προτεραιότητας. Ενδεικτικά αναφέρονται: Καινοτομία και Πολιτισμός, Αγροδιατροφή, Ενέργεια.
37.Ενίσχυση Διεθνών και Ευρωπαϊκών Συνεργασιών μέσω της υλοποίησης Ευρωπαϊκών ή Διακρατικών Συμφωνιών.
38.Ενίσχυση της ένταξης των νέων στην εργασία.
39.Χαρτογράφηση ελληνικών εδρών σε ΑΕΙ του εξωτερικού καθώς και τμημάτων ελληνικής γλώσσας (ΤΕΓ) με σκοπό τη διαβάθμιση αναγκών για την προώθηση της ελληνικής παιδείας στο
εξωτερικό (γλώσσα – πολιτισμός).
40. Κατάθεση ολοκληρωμένης πρότασης για την επανεκκίνηση της εκπαιδευτικής τηλεόρασης και υποβολή σχεδίου προς ένταξη στο ΕΣΠΑ.

Ωραία λόγια του Λιακου , και όπως πάντοτε οικτρά αποτελέσματα

 Καί βέβαια θα ακολουθήσει και το Mea coulpa, ας βάζατε τουλάχιστον τον Πανούση, κατι θά έχει μάθει , ο Λιάκος είναι άμαθος ο έρμος .


 http://www.esos.gr/arthra/46761/arthro-toy-liakoy-diavaze-sti-voyli-o-yp-paideias


Το άρθρο του Α. Λιάκου, προέδρου της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία
Καθώς η Ελλάδα εξέρχεται σιγά σιγά και βασανιστικά από την επταετή κρίση, δεν πρέπει να χάνουμε, στον εφήμερο ορυμαγδό, το βασικό πρόβλημα: πώς δημιουργούμε τα θεμέλια και το σχήμα της αυριανής κοινωνίας; Είδαμε όλοι τις βεβαιότητές μας να διαλύονται στον αέρα όλα αυτά τα χρόνια.
Η κυβερνητική εμπειρία θέτει στην Αριστερά σκληρά ζητήματα ταυτότητας και προσανατολισμών. Οποιος χάσει το βασικό ερώτημα, θα χαθεί πολιτικά. Κανένα περιθώριο επομένως για παραμυθητικά μισόλογα, αναβολές, πείσματα, κολακείες κοινωνικών ομάδων, πολιτικές υστεροβουλίες.
Με αυτή τη συνείδηση 100 και πλέον πολίτες ξεκινήσαμε να συντάξουμε ένα πρόγραμμα εκπαιδευτικών αλλαγών με στόχο την αναπροσαρμογή της εκπαίδευσης στον ορίζοντα των μεγάλων αλλαγών και προκλήσεων της εποχής.

Το έργο αυτό, διαλογικό επί της ουσίας, ολοκληρώθηκε με την επίσημη κατάθεση του πορίσματος τον Μάιο. Ο υπουργός Παιδείας αποφάσισε να εισάγει, σταδιακά, τις μεταρρυθμίσεις του πορίσματος στη διαδικασία της εφαρμογής.
Η πρώτη πρόταση που τίθεται προς εφαρμογή είναι εκείνη που χαρακτηρίστηκε στο πόρισμα ως η μητέρα των μεταρρυθμίσεων, δηλαδή το τρίπτυχο που περιλαμβάνει αλλαγές στη μέση εκπαίδευση, στην πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση και κινητικότητα/ευελιξία των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο.
Εξαιτίας της σημασίας της συγκεκριμένης πρότασης της επιτροπής, θα συζητηθεί επίσης στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων στη Βουλή πριν κατατεθεί το νομοσχέδιο.
Ποιες αλλαγές στη μέση εκπαίδευση;
Σήμερα το Λύκειο έχει καταστραφεί από τον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, αντί να είναι ισότιμη με τη γενική εκπαίδευση, συγκροτεί κυριολεκτικά Καιάδα νεανικών ψυχών.
Η πίεση αυτή μεταφέρεται στο Γυμνάσιο. Ταυτόχρονα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση 8 στα 10 παιδιά λιμνάζουν σε άσχετα τμήματα. Ποιον εξυπηρετεί αυτό το σύστημα που πόρρω απέχει της εκπαίδευσης ως δημόσιου αγαθού;
Τα βασικά σημεία
1. Ριζική ανασυγκρότηση του Γυμνασίου, μετατροπή του σε τετραετές και με παράλληλη αναθεώρηση των προγραμμάτων σπουδών.
2. Διετές Λύκειο και αναδιοργάνωση τόσο του γενικού όσο επίσης και του Επαγγελματικού-Τεχνικού Λυκείου και αναβάθμισή τους, ώστε να γίνουν ισόκυρα.
3. Αλλαγή του τρόπου εισδοχής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και συναρμογή τους με τις μαθησιακές επιλογές εντός του Γενικού και του Επαγγελματικού Λυκείου.
4. Κινητικότητα εντός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και συνδυασμός ειδικεύσεων στο πτυχίο.
Δύο τύποι του νέου Λυκείου
Η προτεινόμενη αλλαγή του Λυκείου δεν γίνεται χωρίς την ταυτόχρονη αλλαγή τόσο του Γενικού Λυκείου όσο και του Τεχνοεπαγγελματικού Λυκείου.
Και τα δυο, ΓΕΛ και ΤΕΛ, θα καταλήγουν είτε σε Εθνικό Απολυτήριο είτε σε Πιστοποιητικό Σπουδών, θα είναι συμμετρικά οργανωμένα και θα έχουν πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Επιπροσθέτως το ΤΕΛ θα συνοδεύεται από έναν πρόσθετο χρόνο (που θα χορηγεί πιστοποιητικό τεχνικής και επαγγελματικής επάρκειας).
Η δημιουργία απαιτητικού προγράμματος, με πρόσβαση σε ΑΕΙ/ΤΕΙ, θα καταστήσει την επαγγελματική εκπαίδευση ελκυστική. Οχι σχολείο δεύτερης κατηγορίας.
Οποιαδήποτε απόπειρα μεταρρύθμισης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα αποτύχει αν δεν αναβαθμίσει την επαγγελματική εκπαίδευση, τόσο δραστικά μάλιστα, ώστε να αλλάξει ριζικά η αναλογία των μαθητών ΓΕΛ και ΤΕΛ.
Μονόδρομος για την αντιμετώπιση της νεανικής ανεργίας και τη διεύρυνση της παραγωγικής βάσης. Θα πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια, ώστε να την επιλέγουν ικανότεροι μαθητές όχι από αδυναμία, αλλά για τα ελκυστικά της προγράμματα.
Πρόγραμμα που θα διαφοροποιούνται κατά περιοχές αναλόγως των παραγωγικών δραστηριοτήτων. Λ.χ. σε μια χώρα τουριστική πόσα μαθήματα στα σημερινά ΕΠΑΛ αφορούν τον τουρισμό;
Γιατί όμως Εθνικό Απολυτήριο και Πιστοποιητικό Σπουδών;
Η διάκριση είναι σημαντική τόσο για να διατηρηθεί η αξιοπιστία των τίτλων των δύο τύπων Λυκείου χωρίς εκπτώσεις, όσο και για να εμποδίσει τη σχολική διαρροή όσων δεν τα καταφέρνουν.
Δεν ευτελίζει τον μόχθο των μεν, αποδίδοντας όμως και θετικό αντίκρισμα στις σπουδές όσων δεν ανταποκριθούν σε όλη την κλίμακα των υποχρεώσεων.
Δεν ισοπεδώνει προς τα κάτω κατεδαφίζοντας τα κριτήρια και ταυτόχρονα είναι ευέλικτο και χρηστικό.
Γιατί τετραετές Γυμνάσιο;
Πρόσθετο έτος σημαίνει εξ ολοκλήρου αναδιοργάνωση του προγράμματος σπουδών για πολίτες που στα 17 τους θα ψηφίζουν.
Τρόποι ολιστικής προσέγγισης της γνώσης, οικοδόμηση συναρμογών μεταξύ των διαφόρων γνωστικών αντικειμένων, μεθοδολογίες πλησιέστερες στη διερευνητική μάθηση και μείωση των μαθημάτων (9-10) με παράλληλη δημιουργία διαθεματικών συναρμογών μεταξύ μαθημάτων στην κατεύθυνση της διερευνητικής μάθησης, νέες τεχνολογίες.
Η χαμένη εκπαιδευτική βαθμίδα
Το Διετές Λύκειο αποτελεί αντίγραφο του International Baccalaureate;
Μα το ίδιο το ΙΒ αποτελεί παραλλαγή μιας κατεύθυνσης αλλαγών που παρατηρούμε σε πολλές χώρες, με κύρια χαρακτηριστικά την αυτονόμηση της ανώτερης μέσης εκπαίδευσης με λιγότερα και σε βάθος αντικείμενα μάθησης, επιλογές, ερευνητικό πρόγραμμα.
Στην Ελλάδα εφαρμόζεται από καλά ιδιωτικά σχολεία, τα οποία συνεχώς το επεκτείνουν γιατί έχει πολύ μεγάλη ζήτηση.
Γιατί λοιπόν πρέπει να στερήσουμε από τα παιδιά του δημόσιου σχολείου αυτή την κατεύθυνση που είναι κοινή στην Ευρώπη; Γιατί να έχουν πρόσβαση μόνο όσοι έχουν να πληρώσουν και όχι όσοι ενδιαφέρονται;
Με ποια λογική αυτό αντί να περιορίζει τον κύκλο εργασιών των σχολαρχών, τους ευνοεί; Γιατί να έχει μικρότερη αξιοπιστία το δικό μας εθνικό απολυτήριο, προσαρμοσμένο στις δικές μας ανάγκες, αλλά σύμφωνο με διεθνή κριτήρια;
Γιατί να μην εξασφαλίζει την κινητικότητα σε ξένα Πανεπιστήμια;
Τοτέμ και ταμπού
Ας είμαστε ειλικρινείς: εκπαίδευση χωρίς αξιολόγηση δεν γίνεται. Δυστυχώς, οι προηγούμενες κυβερνήσεις την εργαλειοποίησαν για απολύσεις. Να μην πετάξουμε όμως το μωρό με τα απόνερα.
Η αξιολόγηση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαίδευσης. Συνδέεται άμεσα με τις διδακτικές προσεγγίσεις, την εκπαιδευτική στοχοθεσία και το περιεχόμενο σπουδών.
Η επιμόρφωση των καθηγητών για το νέο Γυμνάσιο και Λύκειο μπορεί να γίνει χωρίς αξιολόγηση; Και εδώ, άλλο ένα πρόβλημα ταμπού: Τράπεζα Θεμάτων.
Ενα εκπαιδευτικό σύστημα που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να μην έχει σταθμισμένες εξετάσεις. Υπάρχουν επιστημολογικά προβλήματα και προβλήματα στην εκπαιδευτική διαδικασία που πρέπει να αντιμετωπίσουμε; Σαφώς.
Η αξιολόγηση και η Τράπεζα Θεμάτων είναι δύο θεσμοί σημαντικοί και απαραίτητοι για την εκπαίδευση ως κοινωνική δομή και λειτουργία.
Αλλά εξαρτάται από την κατασκευαστική δομή τους (μπορεί να είναι καλή ή κακή), από τη δοσολογία της εφαρμογής τους (π.χ. διαφορετική στα μαθηματικά από ό,τι στη λογοτεχνία), από τη συναρμογή της με τη δημιουργικότητα και την αυτονομία εκπαιδευτικών και εκπαιδευμένων, ώστε να μη μετατρέπεται το σχολείο σε εικονικό φροντιστήριο.
Σήμερα υπάρχει διεθνώς αναπτυγμένο λογισμικό και προβληματική γύρω από τα ζητήματα και μάλιστα πολλά συστήματα αναλόγως των στόχων που επιδιώκουμε. Δεν επιτρέπεται να το αγνοούμε.
Η «μπουλουκοποίηση» της εκπαίδευσης εν ονόματι του εξισωτισμού διευρύνει, δεν μειώνει τις ανισότητες. Αλλωστε το αντίπαλο δέος είναι ο τρόπος που γίνονται σήμερα οι εξετάσεις και η διαρκής αναπηρία που προκαλούν στους μαθητές.
Εν ονόματι ποιας αρχής ανεχόμαστε τη διαιώνιση αυτού του συστήματος;
Αναδιοργάνωση της μέσης εκπαίδευσης σημαίνει ανακατανομή της σχολικής στέγης και ανάπτυξη της τεχνολογίας τής εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Αλλά γιατί η συγχώνευση σχολείων είναι καταδικαστέα;
Δεν είναι προτιμότερο λιγότερα μεν, αλλά μεγαλύτερα και καλά εξοπλισμένα σχολεία, με τη βιβλιοθήκη τους, τα εργαστήριά τους, τις δυνατότητες επιλογών; Εχουμε αντιληφθεί τις δημογραφικές προβολές που προβλέπουν μείωση του μαθητικού πληθυσμού κατά 30% την επόμενη δεκαετία;
Καλύτερο να στρουθοκαμηλίζουμε; Πολιτική σημαίνει πρόβλεψη, όχι δημαγωγία και καλοπιάσματα.
Μετεκπαίδευση καθηγητών
Προφανές ότι η μεταρρύθμιση πρέπει να συνοδευτεί με αποτελεσματική επιμόρφωση και επαγγελματική υποστήριξη των εκπαιδευτικών, με ενδοσχολικό χαρακτήρα και διαδικασία «στήριξης ομοτέχνων».
Μέσα στο πλαίσιο αυτό πράγματι οι διαφορετικές ειδικότητες, οι οποίες υπάρχουν με τυχαίο τρόπο στη σημερινή εκπαίδευση (σύγκρινε το τεράστιο εύρος της ειδικότητας του φιλόλογου με το στενότατο εύρος νεοεισαχθεισών ειδικοτήτων, για να βρουν διέξοδο απόφοιτοι συγκεκριμένων πανεπιστημιακών τμημάτων), πρέπει να τείνουν προς τους μεγάλους άξονες της εκπαίδευσης.
Εκπαίδευση για χάρη των μαθητών ή προσαρμοσμένη στις ανάγκες του προσωπικού;
Ενας άξονας πολιτικής
Η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σταθερά, και χωρίς να κοιτάει πίσω, στην εφαρμογή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και μάλιστα να την εντάξει σε έναν άξονα που θα αποτελείται από τρεις μείζονες δράσεις: εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, καινοτομία και έρευνα, μια καινούργια αντίληψη της πολιτικής του πολιτισμού.
Η ανάπτυξη αυτού του άξονα είναι εκ των ων ουκ άνευ για τη νέα ιστορική περίοδο που ανοίγεται μπροστά μας και για την ταυτότητα μιας νέας Ελλάδας.

Η διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης με αποδείξεις

 Νίκος Παπαχρήστος   Γραμματέας ΔΑΚΕ Καθηγητών Δ.Ε



Η πολιτική ηγεσία του Υπ. Παιδείας, με την έναρξη του σχολικού έτους, προχώρησε σε μια σειρά αντιεκπαιδευτικών ρυθμίσεων, δημιουργώντας ένα θολό τοπίο στην εκπαίδευση, υπονομεύοντας την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης στο δημόσιο σχολείο και δημιουργώντας ένα δικαιολογημένο κλίμα ανησυχίας στους εκπαιδευτικούς.
Συγκεκριμένα:
•    Για άλλη μια φορά είχαμε μηδενικούς διορισμούς, παρά τα μεγάλα κενά που υπάρχουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
•    Στη διαδικασία των μεταθέσεων ικανοποίησε πολύ μικρό ποσοστό των αιτούντων συναδέλφων, εγκλωβίζοντάς τους για άλλη μια φορά μακριά από τον τόπο συμφερόντων τους. Και αυτό παρά τις εκπαιδευτικές ανάγκες και μη λαμβάνοντας υπόψη τις συνεχείς οικονομικές περικοπές, γεγονός που καθιστά απαγορευτική τη διατήρηση δύο κατοικιών.
•    Προχώρησε σε απαράδεκτες περικοπές στο ωρολόγιο πρόγραμμα του Γυμνασίου, με καθαρά δημοσιονομική στόχευση.
•    Κατήργησε τη μείωση του διδακτικού ωραρίου για τους Υπεύθυνους Εργαστηρίων Φυσικής και Πληροφορικής, καθιστώντας τη λειτουργία των εν λόγω Εργαστηρίων προβληματική.
•    Με το νέο αναλυτικό πρόγραμμα στα ΕΠΑΛ δημιούργησε εκατοντάδες τεχνητές υπεραριθμίες.
•    Προχώρησε σε καταργήσεις τομέων και ειδικοτήτων και ακολούθησε απαράδεκτη περιοριστική πολιτική, καταργώντας τα ολιγομελή τμήματα στα ΕΠΑΛ.
•    Την ίδια πολιτική ακολούθησε στο Γενικό Λύκειο στις Ομάδες Προσανατολισμού, υποχρεώνοντας αρκετούς μαθητές να αλλάξουν σχολείο, γιατί δεν υπήρχε η Ομάδα Προσανατολισμού που επιθυμούσαν.
•    Κατήργησε το μάθημα της Ερευνητικής Εργασίας (Project) στα Γυμνάσια.
•    Επέβαλλε στους Διευθυντές των σχολείων να προχωρήσουν στην ανάθεση μαθημάτων, παρά το ότι το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο και οι κείμενες διατάξεις ρητά αναφέρουν ότι ο Σύλλογος Διδασκόντων είναι υπεύθυνος για την ανάθεση μαθημάτων. Μετά την διαμαρτυρία της ΟΛΜΕ η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας υπαναχώρησε, υποχρέωσε όμως του Συλλόγους να προχωρήσουν στην ανωτέρω διαδικασία, επιβάλλοντας ασφυκτικά πλαίσια και πριν τα Υπηρεσιακά Συμβούλια συνεδριάσουν και τοποθετήσουν τους προς διάθεση συναδέλφους.
•    Υποβάθμισε τη διδασκαλία των ξένων γλωσσών, καταργώντας τη ρύθμιση που προέβλεπε τη διαίρεση των τμημάτων στο Γυμνάσιο σε «αρχάριους» και «προχωρημένους» για τα σχολεία που έχουν μονό αριθμό τμημάτων. Έτσι ένα σχολείο που έχει π.χ. πέντε τμήματα σε μία τάξη θα προχωρήσει στο χωρισμό των μαθητών σε «αρχάριους» και «προχωρημένους» για τα τέσσερα τμήματα ενώ δεν θα ακολουθηθεί η ίδια διαδικασία για το 5ο τμήμα. Στο 5ο τμήμα θα γίνει διαγνωστικό τεστ και οι μαθητές στο σύνολό τους θα ακολουθήσουν το πρόγραμμα των «αρχαρίων» ή των «προχωρημένων» σύμφωνα με την πλειοψηφία των μαθητών. Η διάκριση αυτή μεταξύ των μαθητών είναι απαράδεκτη.
•    Επέβαλλε μια απαράδεκτη διάκριση μεταξύ των μαθημάτων.
•    Επιβάλλει την υποχρεωτική μετακίνηση καθηγητών εντός Περιφερείας και παρά την κατηγορηματική διαφωνία της Ομοσπονδίας. Ο Υπουργός προανήγγειλε ότι το απαράδεκτο αυτό μέτρο θα εφαρμοστεί σίγουρα στις Περιφέρειες Αττικής και Θεσσαλίας.
•    Αδιαφορεί για τις υποστηρικτικές δομές της εκπαίδευσης (Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη στα Λύκεια και Ενισχυτική Διδασκαλία για τα Γυμνάσια).
Είναι πλέον πασιφανές ότι η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ακολουθεί μια σκληρή περιοριστική πολιτική, που επιβάλλεται από την Τρόικα και τους δανειστές. Είναι μια πολιτική που αδιαφορεί για τις ανάγκες μαθητών και καθηγητών και βρίσκεται μακριά από οποιαδήποτε παιδαγωγική προσέγγιση για το δημόσιο σχολείο.
Ο κλάδος των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με το αίσθημα ευθύνης που διαχρονικά τον διακρίνει, οφείλει να αντιδράσει δυναμικά στην εφαρμοζόμενη πολιτική. Όχι μόνο γιατί θίγει βάναυσα τις εργασιακές μας σχέσεις και καλεί τους εκπαιδευτικούς να εργαστούν κάτω από ασφυκτικές πιέσεις. Αλλά πρωτίστως, επειδή υπονομεύεται η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, κάθε Λειτουργός της Παιδείας οφείλει να διαμαρτυρηθεί, υπερασπιζόμενος τα δικαιώματα των μαθητών του.

Η ΕΕΧ για τις πρόσφατες εξελίξεις στη Χημεία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

Καλώστηνε και ας άργησε, αφού άφησε τις οικολογικές ενασχολήσεις της ξύπνησε









Η ΕΕΧ για τις πρόσφατες εξελίξεις στη Χημεία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση


http://www.esos.gr/arthra/46263/i-eeh-gia-tis-prosfates-exelixeis-sti-himeia-sti-deyterovathmia-ekpaideysi

Η Ένωση Ελλήνων Χημικών (ΕΕΧ) έχει απευθυνθεί θεσμικά, όπως ο ρόλος της ως Σύμβουλου του Κράτους σε θέματα Χημείας και Χημικής Εκπαίδευσης το επιβάλλει, επανειλημμένα στο ΥΠΠΕΘ, μέσα στο 2016, χωρίς να έχει εισακουσθεί για κανένα από τα θέματα που εξαφανίζουν την επιστήμη της Χημείας από την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, υποβαθμίζοντας και την ποιότητα της ίδιας της Εκπαίδευσης.

Αντίθετα, έχει αντιμετωπίσει ένα καθεστώς διακρίσεων σε βάρος των Χημικών Καθηγητών σε αποσπάσεις, προσλήψεις αναπληρωτών, στην ειδική αγωγή, στα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας.

Πρόσφατες αποφάσεις του ΥΠΠΕΘ οδήγησαν στα  ακόλουθα αποτελέσματα:

Α. στο μικρό αριθμό Χημικών- Αναπληρωτών που διορίστηκαν, ως αποτέλεσμα της συρρίκνωσης των ωρών Χημείας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση,

Β. στην κατάταξη της Χημείας στο Γυμνάσιο στα δευτερεύοντα μαθήματα και τη μη γραπτή της εξέταση.

Δικαίως λοιπόν η ΕΕΧ θέτει τόσο στην ηγεσία του ΥΠΠΕΘ, όσο και στην ελληνική κοινωνία τα ακόλουθα ερωτήματα:

1.    Πως η Πολιτεία προχωρά σε ρυθμίσεις μέσα στις θερινές διακοπές χωρίς να έχει προηγηθεί διαβούλευση με τον σύμβουλο που η Πολιτεία έχει θεσμοθετήσει, την Ένωση Ελλήνων Χημικών και χωρίς να έχει αναπτυχθεί επιστημονικό σκεπτικό για τις αιφνίδιες αυτές αλλαγές;

2.    Σε συνάντηση που είχε το προεδρείο της ΕΕΧ με τον Γ.Γ. του ΥΠΠΕΘ, πριν από αρκετούς μήνες, είχε εντοπίσει το θέμα της συνεχούς μείωσης της Χημείας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σε όλους τους τομείς και τα επίπεδα (Γυμνάσιο, Α΄ΕΠΑΛ, Β΄ Λ Θετικής ΓΕΛ). Οι διορισμοί Χημικών- Αναπληρωτών ήταν δυσανάλογα μικρότεροι αυτών των συναδέλφων Βιολόγων, οι οποίοι ήταν υπερτριπλάσιοι και υπερδιπλάσιοι αυτών των συναδέλφων Φυσικών, γεγονός που οδήγησε την ΕΕΦ να προβεί σε έντονη διαμαρτυρία. Δεν είναι ακριβές ότι είχαμε σημειώσει με έμφαση και έγκαιρα, σε εκείνη την συνάντηση, ότι η ανισότροπη κατανομή των ωρών διδασκαλίας των Φ.Ε. θα επιφέρει ανισορροπία στη λειτουργία των σχολείων και δυσανάλογα μεγάλα κενά βιολογίας;

3.    Δεν είναι ακριβές ότι η ΕΕΧ κατέθεσε έγκαιρα πλήρεις Σκέψεις και Προτάσεις για Ενιαίο Πλαίσιο Διδασκαλίας των Φυσικών Επιστημών (Φυσικής, Χημείας, Βιολογίας, Γεωλογίας - Γεωγραφίας) στο Γυμνάσιο;

Ακριβώς σε αυτό το Πλαίσιο και σε αυτή την προοπτική Ενιαίων Φ.Ε. στο Γυμνάσιο και σχετικά με το νέο εξεταστικό σύστημα του Γυμνασίου, σύμφωνα με το οποίο από τις Φυσικές Επιστήμες εξετάζεται γραπτώς μόνο η Φυσική, η ΕΕΧ παρουσιάζει την ακόλουθη πρόταση:

Η γραπτή αξιολόγηση των μαθητών σε κάθε τάξη του Γυμνασίου να γίνεται κατά τρόπο αντιπροσωπευτικό της διδασκαλίας των Φυσικών Επιστημών και συγκεκριμένα με ένα μόνο ενιαίο διαγώνισμα στο οποίο τα θέματα θα τίθενται αναλογικά με τις ώρες διδασκαλίας των επιμέρους μαθημάτων και σε ένα λογικό ποσοστό της διδαχθείσας ύλης από κάθε αντικείμενο. Η πρόταση  αυτή  αφενός ενισχύει και  εξυπηρετεί την άποψη της ενοποίησης της διδασκαλίας των Φυσικών Επιστημών στο Γυμνάσιο και αφετέρου άρει το διαχωρισμό των Φυσικών Επιστημών σε πρωτεύουσες και δευτερεύουσες, πρακτική που κατακερματίζει τη μελέτη του ενιαίου Φυσικού κόσμου. Μία τέτοια πρακτική θα δημιουργούσε άμεσα κλίμα συνεργασίας ανάμεσα στις ειδικότητες ΠΕ04, θα καλλιεργούσε στους μαθητές και στις μαθήτριες την αντίληψη της διεπιστημονικότητας για τη μελέτη του Φυσικού κόσμου και θα προωθούσε την ενοποίηση επιλύοντας από αυτή ήδη την σχολική χρονιά πολλά πρακτικά προβλήματα.

Σε πλήρη αντίθετη προς τα ανωτέρω, η λογική της κατάταξης της Χημείας και άλλων θεμελιωδών Φ.Ε. όπως της Βιολογίας και της Γεωλογίας, στο Γυμνάσιο στα δευτερεύοντα μαθήματα, θα οδηγήσει σε απατηλή εντύπωση τους μικρούς μαθητές για τη σημασία τους με μεγάλες συνέπειες στην πορεία τους μετέπειτα στην ανώτερη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, όπως και στις περαιτέρω σπουδές τους.

Προέκυψε μόλις πριν λίγες ώρες και το θέμα της ανακοίνωσης του εξορθολογισμού της ύλης, με σημαντικές διαφοροποιήσεις στην Α΄και Β΄Λυκείου, οι οποίες βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση, ως προς τη φιλοσοφία τους, με την πρόταση Αναλυτικού Προγράμματος Χημείας που είχε εκπονήσει και καταθέσει η ΕΕΧ, ήδη από τον Ιούνιο του 2014 και φυσικά χωρίς να έχει προηγηθεί καμία διαβούλευση του ΥΠΠΕΘ ή της Επιτροπής που ασχολήθηκε με τον εξορθολογισμό της ύλης  με τον θεσμοθετημένο σύμβουλο του ΥΠΠΕΘ σε θέματα Χημικής Εκπαίδευσης, την ΕΕΧ.  Πριν προλάβει κανείς να μελετήσει τις αλλαγές και να εκφέρει μία σταθμισμένη γνώμη αναρτήθηκαν στις εκπαιδευτικές ιστοσελίδες και στάλθηκαν στα σχολεία μέσα στο Σαββατοκύριακο, παρά το γεγονός ότι ο Υπουργός ΠΕΘ είχε ανακοινώσει ότι οι σχολικοί Σύμβουλοι Εκπαίδευσης θα κληθούν να γνωματεύσουν σε σχετική σύσκεψη πάνω στις προτεινόμενες αλλαγές. Καλούμε τους Συμβούλους Εκπαίδευσης της ειδικότητας Χημικών να υπερασπιστούν σε αυτή τη σύσκεψη τις επιστημονικές θέσεις του κλάδου.

Καλούμε την ηγεσία του ΥΠΠΕΘ να ανταποκριθεί άμεσα στο αίτημα για συνάντηση με την ΕΕΧ, και τις άλλες επιστημονικές ενώσεις, να λάβει υπόψη τις επεξεργασμένες θέσεις που έχουν υποβληθεί και να προχωρήσει σε διαβούλευση πριν καταλήξει σε αποφάσεις που υπάρχει κίνδυνος να εξαφανίσουν προοδευτικά, σε μία αυτοτροφοδοτούμενη δίνη προς τα κάτω, τη Χημεία και τους Χημικούς από τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση με σοβαρότατες συνέπειες στη μόρφωση των παιδιών, στην Εκπαίδευση αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία.

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ